Gerçekçi Türk Sineması, 1961-1971 yılları arasında Türk Sinema tarihinde etkili olmuş bir ekolün adıdır. Bu sinema yapımcıları topluma ayna tuttukları iddiası içindedir. Bu ekolün en önemli yönetmenleri Atıf Yılmaz, Metin Erksan, Halit Refiğ, Ertem Göreç, Duygu Sağıroğlu gibi isimlerden oluşmaktadır. Gerçekçi Türk Sineması’nda yapılan filmleri ikiye ayırmak mümkündür. Bunlardan ilki taşra-köy hikâyelerinin anlatıldığı; diğeri ise şehir yaşamının veya buralara olan göçün dile getirildiği filmlerdir. Köy filmlerinde sözlü kültürün etkilerini daha güçlü görmek mümkün iken kent filmlerinde sözlü kültür ile modern yaşam arasında doğan çatışmanın sancılarını okumak mümkündür. Sözlü kültürün etkileri ve temsilcilerinin etkisi burada gerçeğe uygun olarak zayıflamış gösterilmektedir. Yılanların Öcü adlı filmde mentor(akıl hocası, masal anlatıcı, aktaran) olarak vasıflandırılabilecek evin büyüğü Irazca (Ana) baskın ve söz dinletebilirken Gurbet Kuşları’nda evin babasının evlatlarını söz geçiremediği görülmektedir. Yine köy filmlerinde sözlü kültür dinamiklerine uygun olarak köy halkının genelinin okuma-yazma bilmediğine dair izlenim uyandırılmaktadır. Zaten bu durum 1960’lar Türkiye gerçeğini de uygundur. Bu ekolün gerçekçilik iddiası sadece bu filmlerle sınırlı değildir. Ekolün diğer tüm filmlerine bakıldığında iddialar yerine oturmaktadır.