Sosyologların görmezden geldikleri bir gerçek var, Türkiye gerçeğidir bu… Toplumda yalnız yaşayanların sayısında olağandışı bir artış olmaktadır. Ülkemizde müthiş bir toplumsal değişim yaşanmaktadır. Değişimin yönü zorunlu gibi görünse de bu yönün hayırlı olup olmadığına dair ciddi endişeler mevcuttur. Önceden yalnız yaşamayı şehirlere çalışmak için gelen göçmen erkekler tercih ederdi. Ancak söz konusu yaşam bekâr odalarında uzun sürmezdi. Şehre çalışmaya gelen erkekler ya köyüne döner ya da ailesini şehre getirirdi. Geleneksel ev yaşamı bu şekilde devam ederdi. Araştırmalar göstermektedir ki son dönemde çocuksuz aileler ya da beraber yaşayan çiftler, yalnız yaşayan yaşlılar toplumun büyük bir kesimini oluşturur hale gelmiştir. Bunlar öncekilerin aksine yerleşik tiplerdir. Ekonominin dinamiği genç nüfustur. Ne oldu genç nüfusumuza? Türkiye nüfusu durma seviyesine geldi. Geçmişte aman aile planlaması yapalım, yatırımlar nüfus artışına yetişmiyor diyenler nerededir? Bak dedikleri oldu? Nüfus durdu? Toplumu şekillendirmeye çalışmada, başkasını bize benzetme gayretlerinde üstümüze yok. Ama hep pişmanlık doğurmakta yaptıklarımız. Aile planlaması dedik, şimdi eyvah Türkiye yaşlanıyor diye veryansın etmekteyiz. Doğu ve Güneydoğu Anadolu yöre halkını yıllarca değiştirmeye çabaladık. Yaptıklarımızla teröre uygun zemin oluşturduk. Şimdilerde isteyen istediği dilde şarkı söyler; halay çeker demekteyiz. Şimdilerde Aydın ili, İncirliova ilçesi Acarlar halkını değiştirme çabaları var. Bırakın onlar öyle kalsın. Yaşam biçimini seçmek guk değil haktır. İsteyen çiçekli şalvar giyer. İstediği gibi düğünlerde oynar. On sekiz doldurduktan sonra istediği yaşta evlenir. Anne-dede-hala-çocuklar aynı evde, aynı avluda yaşayabilir. Konuşurken kullandıkları aksan kendilerine aittir. Niye Acarlar’ı değiştirme gayretleri bu denli çok, anlamakta güçlük çekmekteyim. Acarlar’da fuhuş mu yaygındır? Onlar, teröre mi bulaşmaktadır? Hangi suç oranı bu beldede yüksektir? Her gün cinayetler mi olmaktadır burada? Acarlar’da insanlar yalnız değil, birbirlerini gidip gelmektedir… Aileler, büyük aile tipi… Konu-komşu birbirini gözetmekte… İnsanlar burada mutlu… Hem üretmekte bu insanlar… Bahçe tarımının ve pazarcılığın gözdesi… Bu insanların nesinden rahatsız olmaktayız? Amerika, tarihteki hatasını anladı. Amerika’da Kızılderililer koruma altında hatta Amishler gibi uç bir topluluk dahi saygı görmektedir. Suça karışmadığı sürece her radikal guruba o ülkede sahip çıkılmaktadır. Avustralya hükümeti Aburjin köylerini koruma altına almıştır. Yapılanlar turist amaçlı değildir, elbette… Doğu ve Güneydoğu halkımız için onca açılım yapılırken Acarlar’a yapılan reva mıdır? Bir avuç insanın yaşadığı bir belde dersek Acarlar için, insan hakları bir kişi için dahi olsa geçerlidir ilkesini hatırlatmak isteriz. Bir yere hizmet sadece hizmet anlayışıyla gider. Ancak Acarlar’a yapılan okul vb yatırımların arakasında bile o toplumu değiştirme, modernize etme niyetlerinin olduğunu görmekteyiz. Yalnızlığımızda Acarlardaki mutluluğu kıskanıp haydi onları da modernleştirip yalnızlaştıralım mı demekteyiz. Ben mutlu değilsem sende olamazsın mıdır mantığımız… Acarlar, elbette değişir. Ancak biz kültür zenginliğimizi tek tipe indirdik diye gelecekte yaptığımızdan gurur mu duyacağız yoksa pişmanlık mı?