Türk halkı geleneklerine, örf ve adetlerine bağlı, aile kavramına büyük değer veren bir yapıya sahipti. Ama şimdilerde bu saydıklarımın hiçbir önemi neredeyse kalmadı. Geçtiğimiz hafta kurban bayramını kutladık, adı vardı ancak kendisi yoktu. Pandemiyi bahane etmek kolay, herkes her yerde tatil çılgınlığı yaşadı. Tatil kentleri adeta doldu ve taştı. İnsanlar bayram günlerini tatil olarak görmeye başlayalı bir hayli yıl oldu. Büyükler unutuldu, dedeler, nineler, amcalar, dayılar, teyzeler unutuldu…
Cep telefonuyla arayıp gönül almak bana göre saçmalık, zira birebir gidip gönül almak varken hal hatır sormak varken kuru kuru telefonlarla aramak saçmalık. Eski yıllarda bir başkaydı bayram günleri, bayramlıklar alınır, evdeki tüm hazırlıklar tamamlanır ve bayramın o manevi havası yaşanırdı. Tatlılar yapılır, ikramlıklar hazırlanır, şeker kolonya ikilisi de her gelene tutulurdu. Çocuklara az çok bayram harçlıkları verilir sevindirilirdi. Eş dost, akraba ve komşular ziyaret edilirdi. Çocuklar bir başka eğlenirdi, çatapatlar, mantar tabancıları, balonlar, eğlenceye ayrı zevk katardı. Kalabalık aileler bir araya gelir ve büyük bayram sofraları kurulurdu. Eğer kurban bayramıysa etler kavrulur, ızgaralar yakılır etler közlenir ve ailecek tüketilirdi. Ayrıca şimdiki gibi görgüsüz de değildi o yıllarda hiç kimse, Kurban eti dolaplara stok edilmezdi, eve ayrılan payın geri kalanı kurban kesemeyenlere bolca dağıtılırdı. Şimdi çoğu görgüsüz sırf et stoğu yapmak için derin dondurucu sahibi olmakta. Şimdilerde çocuklar bile bayramın ne anlama geldiğini anlamıyor, onlar bile tatil olarak görüyor. Maneviyattan uzak kalıyorlar, büyüklerin ziyaret edilmesi, onların hayır duaları alınmasının ne demek olduğunu bilmiyorlar. Ama hala bazı aileler var ki örf ve adetlerinden ödün vermiyor, aile büyüklerine gidiyor, saygıda kusur etmiyorlar. Ne mutlu onlara demek ki hala gelenekleri yaşatmak için gayret gösteriyorlar. İyi ki varsınız…