Daha ben,
ATATÜRK’ü göremeden,
Treni ağır ağır çekip gitti bizim köyden.
Son vagonda,
Son pencerede bir adam,
El eder durur bana.
Ben ATATÜRK’ün elini gördüm,
Görüp de selam durdum.
Bir el ki,
Kocaman, dağ kadar.
Bir el ki,
Kara tahtada ak kalem tutar.
Taptaze… Yeni doğmuş geceden,
Bir eli vardı uzanmış dudağına,
Farkı yok bilmeceden
Bir el ki düşünür ha düşünür…
Taa… Kocatepe’den.
Uzakta bir el sallanır…
Tutar selamım alır…
Okşar beni.
Bir el başak olur,
Sararır kalır.
Biçer ekinlerini köylülerimin,
Bir el orak.
Bir el tüfek olur.
Atar
Parmak, parmak
Bir el, yorgun mu yorgun…
Karanlıkları yarar.
Uzanmış altmış yıl öteden
Ellerimizi arar.
Bu eli sıkı tutun çocuklar. O eli boşlukta bırakmayın. O elingösterdiği yoldan ayrılmayın.
Mustafa Kemal YILMAZ
Merhum Aydın Eski Milletvekili
(Dayım Mustafa Kemal YILMAZ, ATATÜK’ü istasyonda, Umurlu İlkokuluöğrencisiyken görmüş, şanslı Türk çocuklarından biridir. Babası ona, doğduğuzaman (1921) Mustafa Kemal adını vermiştir.)