Birsel Oğuz

Birsel Oğuz

ATATÜRK’ÜN ELİ

Dayım Mustafa Kemal Yılmaz, Atatürk’ü istasyonda, Umurlu İlkokulu öğrencisiyken görmüş, şanslı Türk çocuklarından birisidir. Babası, ona doğduğu zaman (1921) Mustafa Kemal adını vermiştir.

Daha ben,

ATATÜRK’ü göremeden,

Treni ağır ağır çekip gitti bizim köyden.

Son vagonda,

Son pencerede bir adam,

El eder durur bana.

Ben ATATÜRK’ün elini gördüm,

Görüp de selam durum.

Bir el ki,

Kocaman dağ kadar.

Bir el ki,

Kara tahtada ak kalem tutar.

Taptaze… Yeni doğmuş geceden,

Bir eli vardı uzanmış dudağına,

Farkı yok bilmeceden.

Bir el ki, düşünür ha düşünür.

Taa… Kocatepe’den.

Uzakta bir el sallanır…

Tutar selamım alır.

Okşar beni.

Bir el başak olur,

Sararır kalır.

Biçer ekinlerini köylülerimin,

Bir el olarak.

Bir el tüfek olur,

Atar

Parmak parmak

Bir el, yorgun mu yorgun…

Karanlıkları yarar.

Uzanmış altmış yıl öteden

Ellerimizi arar.

Bu eli sıkı tutun çocuklar. O eli boşlukta bırakmayın. O elin gösterdiği yoldan ayrılmayın. (Mustafa Kemal Yılmaz (merhum), Aydın Eski Milletvekili)